Hjorten i skogbrynet
Hjorten stod i skogbrynet og var ulukkeleg. Han kjende det som om det var liten vits i alt, som om han berre kunne gje opp. Her går eg, dag inn og dag ut, tenkte hjorten, og så er det ingen som ser meg. Er eg usynleg, eller kva? Det trudde han ikkje. Her går eg og kunne endre menneskelagnader om nokon såg meg, men så er det ingen som ser meg. Her går eg og er ein hjort, og så er det ingen som bryr seg om det. Det er meininga at eg skal vere vanskeleg å sjå, eg veit det, eg skal snike meg rundt i skogane og ikkje bli sett. Det er desse livsgrunnlaga eg no er ulukkeleg for. Eg vil bli sett. Eg har stilt meg opp i eit skogbryn. Eg er open for blikk, for skot. Dersom ikkje nokon ser meg snart, gjer eg noko drastisk, eg meiner det. Akkurat no er det som om eg er stengt inne i eit hjortemønster. Å, eg skulle gjerne ha endra på alt, blitt ein annan, noko heilt anna. Å, tenk om eg kunne vore eit rådyr, ein elg.
Ordforklaringer
skogbryn: kanten av en skog
vits: mening
lagnad: skjebne
snike: gå forsiktig for ikke å bli oppdaget
usynleg: noe ingen kan se
livsgrunnlag: det du har å leve av eller for
blikk: øyekast
skot: når du fyrer av ei kule fra et gevær
drastisk: voldsomt, dramatisk
bry seg: ha omtanke for noen
stille seg opp: stå i posisjon
gje opp: slutte å prøve
dag inn og dag ut (uttrykk): hver eneste dag, bestandig (forfatteren har snudd uttrykket på hodet. «Dag ut og dag inn» er det opprinnelige uttrykket)
[hjorte]mønster: en mal eller oppskrift på hvordan noe skal være